 |
 |
|
| |
|
Het Grillig Hart -= Deel 7 =- [Door Deh Haagh]
Verhaal/Thriller | Het grillig hart
|
11 Oktober 2009 | 12:12:13
|
 Glijdend en slippend loopt Vince naar de voorkant van de Range Rover, de schade lijkt mee te vallen op het eerste gezicht. Helaas, bij nadere inspectie ziet hij dat de gril doorboort is door een scherpe en dikke tak, koelvloeistof en iets wat olie zou kunnen zijn lekken onder de auto vandaan. De geur van diesel dringt zich aan hem op.
Rustig bestudeert Vince de resten van de voorruit, veel valt er niet meer te bekijken, schouderophalend geeft Vince het op, het portier aan zijn kant is behoorlijk gekraakt, door de eerste boom die hij blijkbaar geraakt heeft, het ging allemaal ook zo snel.
Het portier aan de passagierskant gaat nog wel open, met zijn zaklamp schijnt hij bij, misschien is daar nog wat bruikbaars te vinden. Het handschoenenvakje… ouwe kauwgom, vergeelde stempelkaart van een tankstation, rolletje drop, dat neem ik mee… 2 sigaren in blikken koker, ook maar meenemen, oude parkeerbonnen, een doosje pleisters met betadine en wat aspirines. Nah, dat viel dan weer niet tegen, alles verdwijnt in de rugzak, inclusief de parkeerbonnen, altijd handig om een vuurtje mee aan te maken.
Nog even schijnt hij over de voorstoelen en het dashboard… en dan ziet hij een gat in het dashboard, vlak achter de rand waar normaliter het glas van de vooruit zou zitten… dat gat had hij nog niet gezien en zijn auto was pas een half jaar oud. Bevreemd onderzoekt Vince het gat… het lijkt een beetje op een kogelgat… net als in de film… vertwijfeld kijkt Vince om zich heen… het hagelt niet en al zou het hagelen, dit zou wel een heel vreemd exemplaar geweest zijn. Maar niet meer over na denken besluit hij. Schouderophalend hijst Vince de rugzak op zijn schouders en begint aan de lange en natte tocht naar de hut.
--
Relatief droog onder zijn scherm leest Jack de instructies van McGuthry, tot zover gaat alles exact volgens plan. Tijd voor het volgende deel. Voorzichtig legt hij aan, vanaf hier kan hij precies het achterwiel en het reservewiel van de Tuscon zien… en zien is goed genoeg… aftellend met de slagen van het onweer drukt Jack af als de bliksem dondert… die rijdt niet ver meer.
Nu wordt het pas echt werk moppert Jack… vanuit zijn rugzak vist hij een lang, stevig nylonkoord en bind dat vast aan de dikke eik naast hem. Voet voor voet laat hij zich zakken van de helling. De Ascenders van Petzl (apparaatjes om jezelf, zonder al te veel moeite, te laten zakken langs een touw) deden hun werk feilloos. Halverwege de heuvel is een kleine, door dicht struikgewas verborgen, grot. Nou ja grot… een beetje verbeeldingskracht was er wel nodig, maar het was diep genoeg voor een slaapzak, wat mondvoorraad en een paar andere noodzakelijkheden.
Achter het speciale doek was Jack, zeker met het dichte stuikgewas, volkomen onzichtbaar voor de rest van de wereld. Hier ging Jack weer even rustig onderuit liggen en overdacht zijn strategie voor de komende paar uren. Afhankelijk van het tempo dat Vince maakte en de vindingrijkheid van Freya had hij nog ongeveer een uur voordat hij de volgende stappen in gang moest gaan zetten.
--
Vince bemerkte al gauw dat lopend de weg, beter begaanbaar was dan met de auto. Natuurlijk, hij liep geen 10 mijl per uur maar hij hoefde niet te stoppen, kon hier en daar toch nog wat stukjes afsnijden en ondanks de glibbertroep, onverwachte diepe kuilen die door de modder verborgen werden schoot hij redelijk op. De bliksem deerde hem eigenlijk niet, het was vervelend maar aan de andere kant, door het licht van de bliksem die soms wel een minuut aanhield had hij de zaklamp eigenlijk nog niet echt nodig gehad.
Maar het is wel koud, heel koud, ondanks de inspanning van het lopen wordt Vince er niet echt warmer op, de natte kleding onder de regenjas, de harde koude rukwinden van de storm en de niet aflatende regen helpen ook niet, bij iedere stap klotst en sopt het in zijn laarzen, regen slaat onder de capuchon van zijn regenjas en loopt zijn nek in.
De eerstvolgende idioot die ooit nog eens voorstelt om lekker te gaan ontspannen in een hutje, out in the middle of nowhere, die is het haasje!
En dan slaat met een donderend geraas de bliksem in, 50 meter voor Vince wordt een enorme boom geveld door de klap en valt dwars over het pad… de ravage is enorm, de heuvelwand waar de boom tegen aanstond heeft er een enorm litteken bij. Losse stenen, modder en andere brokstukken sluiten zo ongeveer naadloos aan op de wortels van de boom die er zelfs deels door bedolven is. De kruin is vast geslagen tussen minstens net zo grote bomen aan de rand van de weg.
Het lijkt nog het meest op een enorme slagboom die neergeklapt is over de weg, het enige wat ontbreekt is een wachthuisje met bewaker en zo’n bordje met de mededeling dat je hier niets te zoeken hebt. De doorsnede van de boom is zeker een meter of 3 en de stam is bezaait met afgebroken en uitstekende takken.
“Goed”, denkt Vince, “da’s een extra uitdaging”.
--
Voorzichtig laat Freya zich zakken op haar knieën en begint op de tast de kast te doorzoeken. De jassen zijn gauw gevonden maar helaas geen zaklamp te bekennen. Dan de grond maar aftasten, toch fijn dat ze niet zomaar de kast ingestapt was, er liggen inderdaad een hark en een schoffel, allebei met het blad omhoog. Terwijl ze beiden stelen opzijschuift, voelt ze een dikkere, metalen huls, de zaklamp!
Met een kort klik… doet de zaklamp precies niets… !@%*!!!! Met haar vuist wil ze boos op de grond slaan, in plaats daarvan voelt ze geen houten vloer maar een verpakking.. met batterijen…
Opgelucht haalt ze adem, zou het dan toch nog meezitten?
Even telt ze tot tien dan begint ze te lamp te betasten… voorkant… achterkant… schuifje… met een droge plop springt de achterzijde open… er komt niets uit… Dat verklaart een hoop”, bemerkt ze droog. Vlug stop ze de 2 batterijen uit de verpakking in de lamp, klep dicht, klik en een krachtige straal verlicht de kast…
“Aaaaaaah!!!!!”, van schrik gilt ze het uit om dan met bonsent hart te ontdekken dat de bloederige kop die haar aanstaarde niets anders is dan een filmposter, waarschijnlijk opgehangen door één van de vorige bewoners… met een ruk verwijderd ze het ding van de muur… welke zot plakt er nu zoiets in een kast en dan ook nog zo laag op de vloer? |
|
|
|
Het Grillig Hart -= Deel 6 =- [Door Deh Haagh]
Verhaal/Thriller | Het grillig hart
|
30 Juli 2009 | 14:27:29
|
Het duurt even voordat Freya merkt dat de muziek ermee gestopt is, ze was zo opgegaan in haar fantasie en haar climax dat het ook nog even duurt voordat ze beseft dat ze haar ogen open heeft maar dat het toch nog steeds donker blijft… de afzuiging… die is ook uitgevallen…
Mopperend komt ze overeind, het was net zo lekker ontspannend en dan, ja hoor… haar geluk weer, stroomuitval… ze was er al een paar dagen bang voor maar tot nog toe was ze de dans ontsprongen. Op de tast zoekt ze naar de deur als ze die gevonden heeft ziet ze iets meer door het beetje buitenlicht dat binnenkomt door het kelderraampje. Voor haar uit de trap naar boven, daarnaast liggen haar kleren.
Snel kleedt ze zich aan en gaat naar boven… de trap komt uit in de hal, een plotselinge bliksemflits verlicht even de kleine hal. Hoewel ze schrikt van de flits is ze wel blij dat de stormluiken niet voor de ramen zitten, ze zou dan echt niets meer gezien hebben. Na een paar seconden volgt het gedonder.
De stoppenkast hangt aan de achterkant, onder het balkon, fijn vooruitzicht om in dit weer naar buiten te moeten….
--
Op de achterbank is het wat meer beschut dan voorin maar wel een grote puinhoop. Boodschappen liggen verspreid in het bagagedeel, maar ook deels over de achterbank en vloer. De fles champagne is nog heel maar zeer waarschijnlijk te zeer geschud om er nog maar een druppel uit te kunnen drinken zonder douchegevaar of het risico van een kurk voor de kop. De bos rozen is geheel en al veranderd in een bos die nog nauwelijks herkenbaar is als… de gereedschapkist die achter staat is er dwars over- en doorheen gegaan. De geur van massageolie verspreid zich door auto….
Afijn, da’s allemaal voor later zorg, verzucht Vince, achterin ligt nog een regenjas en zijn laarzen, die had hij in het dorp wel nodig, ook daar was het weer verre van geweldig. In de kofferbak ligt nog een jackknife en een zaklantaarn, of de batterijen nog een lang leven beschoren zijn? Lucifers en kaarsen met deze regen… toch maar een paar bij me steken…
De oogst is schamel, Vince besluit om ook maar het sleeptouw mee te nemen. De rugzak die altijd en eeuwig door de auto heen slingerde, dient nu eindelijk een nuttiger doel dan het vervoeren van de laptop die hij daadwerkelijk nog nooit een dag mee naar huis had genomen.
Eenmaal gehesen in de regenjas en de laarzen aan de voeten, besluit Vince om eens te kijken wat de oorzaak zou kunnen zijn geweest van zijn kapot gesprongen vooruit.
--
Gewapend met zijn nachtkijker, volgt Jack de verrichtingen van Freya in de lichtloze hut, alhoewel hut, ontspeent van luxe was het ding zeker niet, toilet op iedere etage, zelfs in de kelder. De kelder was zelfs een zeer luxe badkamer met sauna en de badkamer op de 1e etage was ook niet heel onaangenaam uitgerust.
Maar wat is dat allemaal waard als die luxe zonder elektriciteit niet werkt, Jack grijnst, zelfs de verwarming deed het niet zonder stroom en een openhaard was er niet, nee zonder stroom was het eigenlijk wel een hut, een grote weliswaar, maar toch… een hut.
Kijkend op zijn horloge berekend Jack hoeveel tijd Vince minimaal nodig gaat hebben voordat hij bij de hut aankomt, een uur of twee minstens, vanaf de plek waar hij hem deed stranden. De heuvel oversteken was vanaf die plek schier onmogelijk, dus daar maakte Jack zich niet druk om.
Grinnikend zag Jack hoe Freya op de tast en af en toe bijgelicht door de bliksem door de hut stommelde…
Tijd voor wat nieuwe verwikkelingen. uit zijn binnenzak viste Jack de envelop met instructies van McGuthry… tot op de komma nauwkeurig uitvoeren waren altijd de orders… Jack zorgde er wel voor dat hij daadwerkelijk niets miste…
--
Half verblind door het gebrek aan licht of juist de plotselinge overdaad er aan van de bliksem schuifelde Freya door de hal op zoek naar de deur van de garderobe, daar lag in ieder geval een zaklamp en een zak met waxinelichtjes… maar het kleine stukje badkamer, trap en hal waren al genoeg voor pijnlijke tenen en twee blauwe schenen…
Geïrriteerd glijdt ze met haar hand langs de wand op zoek naar iets wat aanvoelt als deur, onderwijl de splinters van het houtwerk vervloekend. *FLITS KLABANG*, zo’n 25 meter voor de hut slaat de bliksem in, de omgeving en de hal even fel verlichtend, hoewel ze stijf staat van de schrik is ze toch blij, ze ziet net lang genoeg om de knop van de garderobedeur te kunnen pakken.
… dat meen je niet… op slot… vloekend morrelt ze nogmaals aan de deur… met een droge klik en daarna een hoop geknars gaat de deur toch open… opgelucht haalt ze adem.
Terwijl ze de kast in schuifelt, voetje voor voetje probeert ze zich voor de geest te halen waar wat ook al weer lag. De kast was niet heel groot maar er stond en lag genoeg, helaas ook op de vloer. Het vooruitzicht om op het blad van een hark te stappen en zo de steel voor haar hoofd te krijgen trok haar niet heel erg aan.
De onderste plank onder de jassen, daar lag toch de zaklamp? Achter haar hoort ze ineens een hijgende zucht, gevolgd door een ijselijk gegil en een hoop geraas, de schrik vliegt haar om het hart en beneemt haar de adem… even raakt ze in paniek… maar dan realiseert ze het zich, de wind blaast onder de voordeur door en blijkbaar is één van de stormluiken los geschoten van zijn vergrendeling en klappert tegen het huis, nou maar hopen dat het ding niet door het raam heen knalt. |
|
|
|
Het Grillig Hart -= Deel 5 =- [Door Deh Haagh]
Verhaal/Thriller | Het grillig hart
|
26 Maart 2008 | 23:31:55
|
Affijn niet te lang bij stil staan, als het eten goed is komt de res…. “RANG!” met een klap vliegen ineens splinters, water en modder in zijn gezicht, in een reflex heft Vince zijn handen voor zijn gezicht en laat het stuur los. Even gaat het goed en spoort de auto als vanzelf, van schrik trapt Vince helaas op de rem, de wagen trekt hard naar links en duikt van de weg af.
Met een dreun komt de wagen tegen een boom tot stilstand en de airbag ploft Vince in zijn gezicht. Verdwaasd vraagt Vince zich nog even af waarom de vooruit er niet meer is en dan verliest hij het bewustzijn.
--
Jack is tevreden met zichzelf, een blik door zijn verrekijker leert hem dat Vince nog ademt en naar alle waarschijnlijkheid ook geen ernstig letsel heeft, tsja met die snelheid en zo’n tank van een auto kan het ook niet anders, een goed ingecalculeerd risico… eigenlijk had hij van zijn baas ook niet anders verwacht. Als McGuthry iets bedacht dan dacht hij werkelijk overal aan, heel eng die man.
Tijd om de dame van het tweetal op te zoeken… nog even kijkt Jack om zich heen maar er is niets meer te zien van zijn kortstondig verblijf, ook de sporen die naar de tent zouden kunnen leiden zijn verdwenen, geen voetstap geen gebroken twijgjes… alsof hij er nooit geweest was.
Snel maar voorzichtig verplaatst Jack zich naar zijn 2e plek op de heuvel, precies 250 meter de andere kant op van de top…. Jack kijkt nog eens rond, raar eigenlijk dat niemand op het idee gekomen was om een tunnel door de enorme berg aarde en steen te graven, nu moet je drie uur omrijden met de auto, laat staan dat je het gaat lopen of met een paard wil doen. Ach … aan de andere kant staat natuurlijk ook alleen maar één blokhut, weliswaar een luxe blokhut maar toch een blokhut.
Tijd om het scherm op te stellen….
--
Langzaam trekt de mist in zijn hoofd op, Vince kijkt verdwaast om zich heen, glas, water, modder, takken bladeren en het gesis van stoom uit de radiator. De auto is volledig onbruikbaar, de restanten van de airbag wegduwend vraagt Vince zich af wat de vooruit deed sneuvelen. Maar er is niets te zien of te vinden wat enig inzicht geeft.
Hoe nu verder?! Zijn mobiel, als die hier al zou werken is inmiddels verzopen door de regen, net als Vince zelf, hij heeft geen droge draad meer aan zijn lijf. Achterin de auto is het zo te zien nog redelijk droog, hoe lang zou hij ‘out’ zijn geweest, vraagt hij zich af?
Een horloge was hem vreemd, hij keek altijd op zijn mobiel… zucht… tijd voor een horloge dus. Het klokje in de display was digitaal, wat er ook allemaal nog heel was na de klap, het klokje in ieder geval niet. Terwijl Vince naar de achterbank klimt om te zien wat hij daar voor bruikbaars kan vinden flitst het buiten en een donderklap doet de auto schudden.
--
Het scherm staat en Jack ligt rustig te turen door zijn vizier. Vanaf hier heeft hij volop zicht op de hut met de generator net naast de hut staat een paal, de eerste van een serie van twintig, die de, door de generator opgewekte, stroom naar de hut brengt.
Jack legt aan, mikt en drukt af… een kleine explosie bovenaan de paal bevestigd de treffer, kabel één valt tegen de aarde, al ras gevolgd door kabel twee…. In de blokhut even verderop doven de lichten, de lampen bij de voor- en achterdeur doven ook. In plotselinge duisternis gehuld staat de blokhut te midden van de open plek…. |
|
|
|
Het Grillig Hart -= Deel 4 =- [Door Deh Haagh]
Verhaal/Thriller | Het grillig hart
|
24 Februari 2008 | 14:28:44
|
Met enige moeite slaagt Vince erin de glibberige kronkels van de eerste bocht te nemen, waarom er nog niemand een tunnel gegraven had door die enorme heuvel was hem een raadsel. Wat een omweg was het toch iedere keer. Hotsend en slingerend klapt de Range Rover zich door een kuil heen en even is de voorruit volledig zwart, de ruitenwissers ploegen onverbiddelijk door. Pfff…. Nog even denkt Vince en dan heb ik zicht op een lang recht stuk met minder kuilen, z’n armen trillen onderhand van de inspanning.
Ondertussen loopt hij nog even na of hij echt alles wel heeft voor zijn pasta, niet dat hij nog terug gaat naar het dorp als hij wat mist, dus eigenlijk zinloos om er nog over na te denken. Zijn gedachten gaan weer terug naar Freya, mooie Freya, ach was hij maar wat meer een prater dacht hij bij zichzelf, nu maar hopen dat ik vanavond niet dichtklap als ik de kans krijg om te praten met haar.
Vermoeid schakelt Vince terug om de Range Rover een handje te helpen bij het nemen van kuil nummer zoveel.
--
Rustig ontspant Jack zich, zijn ademhaling gelijkmatig en licht, hij wordt in gedachten één met de kogel, het kruisje van het vizier strak gericht op de kruising van een twijgje, drukt hij af… raak, mooi zijn vizier stond goed. Hij concentreert zich nu weer opnieuw, nog ongeveer 1,5 minuut en dan zou Vince de bocht omkomen, geen tijd meer voor fouten, dit was zijn beste kans.
Daar kwam de Range Rover, hotsend, slingerend en bokkend uit de bocht, de motor gierde af en toe zijn verzet uit om zich daarna weer grommend vast te bijten in de blubber die door moest gaan voor de weg. Langzaam laat Jack de cross-hair zakken tot hij zijn doel gevonden heeft… nog even wachten over een meter of 20 is de weg minder verraderlijk en wat rechter, rustig corrigerend volgt Jack zijn doel.
Dan is het zover…. Jack drukt af en ziet de vooruit versplinteren, de auto lijkt even door te rijden maar zwaait dan ineens alle kanten op en schiet van de weg af en beland met veel geraas tegen een boom aan, stoom ontsnapt sissend uit de motorkap en hij ziet nog net een airbag langzaam leeglopen door de restanten van de vooruit heen.
Snel en geroutineerd hangt Jack zijn geweer over zijn schouder en begint het scherm waar hij onder lag op te ruimen, deel 1 is gelukt mompelt hij, terwijl hij ook de twee hulzen opraapt en de sporen van zijn kortstondig verblijf, zorgvuldig begint uit te wissen.
--
Freya is zich van dit alles niets bewust en geeft zich over aan haar fantasie. Vince ligt naast haar in de sauna en zijn grote handen glijden over haar rug langzaam naar beneden, naar de glooiing van haar billen, daar blijven ze even plagerig hangen om dan vervolgens de weg te zoeken naar enkels. Eenmaal daar pakt hij haar beet bij beide benen en draait haar om, nu kijkt hij haar recht in de ogen, ze smelt. Ondertussen zijn de handen van Vince nu overal lijkt het, haar borsten gloeien en haar venusheuvel komt aan aandacht niets te kort, vurig zoent Vince haar vol op de mond en zij beantwoord gretig.
Ook haar handen gaan nu op zoek en algauw gaan ze in elkaar op, zoenend, vrijend, wrijvend en dan heeft ze Vince beet, hard, stijf en gewillig, ze leidt hem naar binnen, rustig en langzaam glijd hij erin.
… even kijkt en luistert Freya om haar heen, voorlopig is Vince nog niet terug maar betrapt wil ze toch niet worden, dan sluit ze haar ogen en geeft zich weer over aan haar fantasie…
Met alles wat ze in zich heeft moedigt ze Vince aan, neem me, neem me fluistert ze in zijn oor en bijt even speels in het lelletje. Grommend gaat Vince aan het ‘werk’ en neemt haar met lange stevige halen onderwijl grommend van genoegen. |
|
|
|
Het Grillig Hart -= Deel 3 =-
Verhaal/Thriller | Het grillig hart
|
26 Februari 2007 | 12:11:23
|
Terwijl Vince moeizaam voortploetert met zijn Range Rover overdenkt hij zijn huwelijk. Freya, zijn vrouw blijft hem intrigeren, waarom ze toch zo’n vreemde voorkeur geeft aan die ruige sex snapt hij niet, zelf is hij niet zo, liever rustig en teder en misschien wel een beetje ruig maar dat gooien en smijten en dat gebrek aan voorspel…. als vanavond de stemming goed is, er maar eens over praten. Vince zucht diep, hij is geen prater maar hij zal wel moeten als hij zijn meisje wil behouden.
Waarom was hij dan ook accountant geworden bij het bedrijf van zijn vader, Joe, Joe Neary, de witwasser van drie grote maffiabonzen. Ach het zat in de familie, de broer van zijn vader, Ben was al geen haar beter maar deed het allemaal op kleinere schaal en had inmiddels drie kleine stomerijen die, je raad het al, voornamelijk wasgoed deden voor de hotels van de drie grote maffiabonzen. Eigenlijk zat zijn hele familie op één of ander wijze, met de handen in het sop.
Goedbeschouwd was Vince de enige die half de dans was ontsprongen, een gewone kantoorbaan, geen ‘vieze handen’, alhoewel… iedere week 6 miljoen sluizen… hmmzz…. Bedenkelijk op zijn minst. Nog een kwartier en dan zal de weg iets omhoog gaan en dan om de heuvel, bij mooi weer een spectaculair uitzicht op de bergen aan de aan de andere zijde van de heuvel nu waarschijnlijk uitzicht op een muur van water.
- -
Jack ziet dat het bijna tijd is om een nieuwe poging te wagen, zijn 3e, hopelijk de laatste want zoveel kansen zal hij niet meer krijgen. Als hij de tentflap openslaat krijgt hij gelijk een regenvlaag voor zijn kaken, “Bah, koude natte zooi”, moppert hij. Rustig wandelt hij naar het scherm wat hij zo heeft opgesteld dat hij ernaast en half eronder nog enigszins beschut ligt en zo de bocht en zijn doelwit rustig kan bekijken.
De heuvel waarop Jack zich heeft genesteld is één van de weinige in de omgeving en hoewel makkelijk toegankelijk en bewandelbaar, was Jack vreemd genoeg de eerste in jaren die blijkbaar weer eens de moeite had genomen om het ding te beklimmen. Om de heuvel heen koste ongeveer 3 uur rijden, oké toegegeven de heuvel was wel begroeid met een dikke vegetatie die soms tot borsthoogte kwam en sommige bomen leken je aan te kijken met zo’n blik van “ga weg of we vreten je op!”.
Hij gaat er eens relaxed voor liggen en zet het vizier strak gericht op de bocht, nou maar hopen dat het zicht goed genoeg was voor dit schot. Een misser en McGuthry zou op hem komen jagen… geen aanlokkelijk vooruitzicht.
- -
Freya’s gedachten dwalen af naar het eerste jaar van haar huwelijk, beiden nog jong en onbezonnen en stapeldol op elkaar. Vince was net klaar met zijn studie en zou voor zijn vader gaan werken. Freya toen ook al heel sportief had haar eigen sportschool en deed daarnaast nog mee aan diverse programma’s van de gemeente om de ‘losbandige en luie’ jeugd te helpen.
Haar moeder had haar gewaarschuwd voor haar vriendje, zoon van een beruchte bankiersfamilie maar Vince had algauw alle verzet gebroken met zijn charme. Als ze denkt aan zijn lach, zijn sterke handen en die indringende ogen wordt ze toch een beetje opgewonden, ondanks alles en haar woeste plannen is ze eigenlijk nog steeds gek op haar man, vreemd hoe het leven kan lopen. Zuchtend draait ze zich om hopend dat de sauna haar wat ontspanning zal bieden. |
|
|
|
Het Grillig Hart -= Deel 2 =- [Door Deh Haagh]
Verhaal/Thriller | Het grillig hart
|
26 April 2006 | 20:53:10
|
Éénmaal in de tent, doet Jack zijn lamp aan, gevaar voor ontdekking van buitenaf was er niet, de speciaal gevoerde tent liet geen doorschijnen van binnen of buiten toe. De lamp een zacht gloeiend exemplaar, staat Jack toe dat hij zijn eeuwige zonnebril af kan zetten om zonder al te veel te hoeven staren wat te kunnen lezen. Hij was bezig in Stephen Kings “Mobiel”, hij hield van King’s boeken, daar bleef hij tenminste wakker bij.
Het concentreren op lezen gaat moeizaam, het weer en de enigszins barre omstandigheden doen hem steeds denken aan de afstraffing die hij kreeg van McGuthry voor improviseren, ook al was Jack toen de klant, wie niet luisteren kon, moest maar voelen was het motto van de man die hem nu regelmatig inhuurde voor precieze klusjes.
En dat laatste was bij deze klus wel aan de orde, morrend legt Jack zijn boek weg en begint aan het demonteren en schoonmaken van zijn geweer, onderdeel voor onderdeel wordt aan een nauwgezette inspectie onderworpen, routine ja, zorgvuldig, zeker weten.
Over een half uur zou de auto aan de andere kant van de heuvel weer zichtbaar zijn, misschien dan….
--
Grommend en bokkend vecht de Range Rover zich over het modderpad naar zijn bestemming, Vince was blij dat het hier niet of nauwlijks klom, met deze troep zou de wagen ondanks zijn 4 wheeldrive geen meter geklommen hebben. Ongeloofelijk volgens de mensen in het dorp was dit zo ongeveer de meest heftige soep sinds een jaar of tien.
Zijn gedachten dwalen weer af naar zijn vrouw en hun nu wrakkige huwlijk, een huwlijk waarin ze met dit weekje weg wat herstelwerk probeerden aan te brengen, haar idee. Toeschietelijker was ze er nog niet van geworden, vertwijfeld kijkt Vince achterom, in de kofferbak liggen naast een bos rozen en een goedgevulde picknickmand ook een fles champagne en een keur van ingrediënten voor Vince’s fameuze pasta Rigatone con fungi, dat en de doos kaarsen tezamen met massageolie die hij ook had gekocht was zijn minutie om het tij bij zijn vrouw te keren. Naar zijn idee ging ook bij vrouwen een deel van de weg naar het hart, via de maag en als het weer niet meewerkte aan de sfeer dan moest hij die zelf maar creëeren. Resoluut geeft hij wat gas bij en concentreert zich op de weg.
--
Vince was weg naar het dorp, een ritje van ca. 3 uur heen en datzelfde weer terug, bij normaal weer dan, daar kon dit helaas niet voor doorgaan. Gelukkig was het huisje volledig onafhankelijk van het dorp als het aankwam op electra, een grote noodaggregaat ongeveer 100 meter verderop zorgde voor de stroom. Er was een schotelantenne en een ‘bakkie’, mobiele telefoontjes waren hier zo goed als waardeloos.
Ze besloot dat het tijd was voor een douche. Vreemd om een badkamer in de kelder te hebben maar luxueus was hij. Terwijl ze de trap afliep maakte ze haar paardestaart los en ontknoopte ze langzaam haar blouse.
In de kelder was het aangenaam koel, naast de doucheruimte was ook een kleine maar comfortabele sauna aanwezig… dat was ook wel erg lekker bedacht ze.
De sauna was snel op temperatuur te brengen en was voorzien van een eigen fonteintje om water te kunnen laten verdampen, ze zet de sauna aan en gooit een handvol eucalyptus bladeren om het rooster, heerlijk.
Voor de spiegel begint ze zich uit te kleden, keurend bekijkt ze haar lichaam, voor een meidje van over de dertig mocht ze er zeker nog zijn dacht ze, haar borsten vol maar niet groot of hangerig met mooie donkere tepels en een moedervlekje op haar rechter, net een extra tepel, dacht ze gniffelend. Van haar borsten zakt ze af naar haar vlakke en harde buik, training was niet voor niets en ze liet haar blik zakken naar haar venusheuvel, hole 18, zoals Vince altijd zei, omdat ze elkaar op de golfbaan bij hole 18 hadden ontmoet en het daar twee weken later ook voor het eerst met elkaar hadden gedaan.
Langzaam draait ze zich om en kijkt naar haar billen, hard en gespiert en ook hartvormig haar benen waren eigenlijk net zo strak als haar billen, haar naam was goed gekozen door haar ouders, Freya, heerseres. Ze had inderdaad een koninklijk lichaam.
Tevreden en genietend keek ze naar haar lichaam, tijd voor ontspanning. ze stapt de sauna in vlijt zich neer op haar handdoek en sluit haar ogen. |
|
|
|
Het Grillig Hart -= Deel 1 =- [Door Deh Haagh]
Verhaal/Thriller | Het grillig hart
|
12 April 2006 | 10:24:36
|
Regen, al dagen lang regen. Motregen afgewisseld door harde stortbuien. Het romantisch bedoelde uitje viel letterlijk in het water. Verveeld en een beetje rillerig wendt ze zich van het raam af.
Het bescheiden boshutje lag diep verscholen in de bossen nabij de Yellowstone, van de normaal zo mooie en bloemrijke tuin was niet veel meer over dan een modderpoel, in tweeën geknipt door het marmeren tuinpad dat reikte tot aan de weg. Sloot zou nu een betere benaming zijn.
Haar Tuscon stond geparkeerd achter de boshut op de daarvoor bedoelde stelcom platen. Als de hut niet op een kleine heuvel gebouwd zou zijn, had ze waarschijnlijk met lieslaarzen aan gestaan.
Al vier dagen zat ze hier samen met Vince, haar man, hij was ook één van de kopstukken van een schimmige organisatie die met enige regelmaat een vennoot naar het graf droeg. Als ze hem wel eens vroeg waar het geld vandaan kwam, kreeg ze of een klap voor haar hoofd of deed hij het af met “Dat snap je toch niet schatje”.
Vince was echt een schat... wat ze ooit in hem gezien had snapte ze inmiddels niet meer. Alhoewel. Zijn afgetrainde en atletische lichaam, de diepbruine ogen, zijn schalkse oogopslag en aanstekelijke lach, eerlijk is braaf, het was een vreselijk mooie en aantrekkelijke man om te zien.
Weg konden ze hier nu niet. Het dorpje vlakbij was nog net bereikbaar met hun forse vierwiel aangedreven auto’s, maar het dorp uit ging echt niet meer. Wat had haar toch bezield om haar plan door te drukken? McGuthry had nog zo gezegd dat het weer hopeloos zou zijn, maar ze wilde van Vince af. Ze was het zat, zijn gesnauw, gedreig en de klappen. Vanuit zakelijk oogpunt had hij alles op haar naam gezet, daar zou ze nu de vruchten van gaan plukken, ze had het verdiend!
Maar het ging nu wel lang duren, het werd steeds moeilijker om Vince van haar lijf te houden, in sex met hem had ze allang geen zin meer, zeker niet als het voorspel bestond uit een pak slaag en dan iets dat meer weghad van een verkrachting.
------
Mopperend en tierend draaide hij het stuur naar rechts het modderpad op dat algauw veranderde in een ondiepe sloot.. met enig verzet gehoorzaamde de Range Rover en groef zich moeizaam een weg door de dikke brei van modder en plantenresten.
Gek werd hij van de regen en zijn vrouw. Tsja, wat wil je na 10 jaar. Zo lang had hij het nog nooit uitgehouden met een vrouw en dat ook nog zonder vreemdgaan. Al geloofde ze dat niet, hij hield van haar. Maar ook dat geloofde ze niet.
Soms treiterde ze hem het bloed onder de nagels vandaan met haar domme opmerkingen en gezeur over zijn geld en waar dat vandaan kwam. Praten had hij van zijn vader nooit geleerd, meestal verloor hij zijn geduld en voor hij het wist had hij al een klap uitgedeeld. Klootzak dat je d’r bent…
Toegegeven ze was mooi met haar lange kastanje bruine haar, fel groene ogen, volle borsten en hartvormige kontje. Ze woog nog net zoveel als bij hun huwlijk, ze waren dan ook allebei heel sportief en trainden, zij het meer uit gewoonte, geregeld samen. Haar lange lijf zwetend in de strakke bodystocking benam hem nog steeds de adem. Jammer dat ze de laatste tijd geen zin meer had in sex.
-----
Daar rijd de echtgenoot, spiedend door de telescoop van zijn sluipschuttersgeweer ziet Jack, de vaste huisleverancier van goedgerichte kogels voor McGuthry, de Range Rover ploeteren op het bospad, nou ja bospad; met mooi weer was het hier vast prachtig en rustiek en meer van dat soort uitdrukkingen. Nu was het een vieze klerezooi en weer was er geen schot mogelijk door het beperkte zicht en de modderflatsen op de autoruiten.
De orders van McGuthry lieten ook geen ruimte voor improvisatie, zoals al de opdrachten van die man was alles tot op het kleinste detail overwogen en voorbereid en stond alles al klaar op de juiste plaatsen, als het op schoonmaken aankwam was er geen beter bedrijf dan McGuthry Cleaning Services.
Ontmoedigd door het barre weer kruipt Jack zijn oncomfortabele camouflage tent weer in. Nog rillend bij de gedachte aan de afstraffing die hij als waarschuwing had gehad bij de enige en laatste keer dat hij geïmproviseerd had. Nee, met McGuthry moest je niet afwijken van de opdracht. Dat kon je maar één keer doen, de volgende keer werd jij ook 'opgeruimd'.
|
|
|
|
Pianisimo voor een duivels duo [Door Deh Haagh]
Verhaal/Thriller | Rigor Mortis
|
24 Maart 2005 | 00:28:28
|
Donker om me heen…… waar ben ik….. waar is mijn broer…… owh mijn hoofd, mijn maag…. wat is er gebeurd….. en waarom is het zo donker en kan ik me niet bewegen? Ergens naast me wat gewoel, ik kan niet praten, wat is dit……
Even tevoren waande ik me nog onkwetsbaar, een man van de wereld, gezegend met de beste broer van de wereld, een superduo.
We kwamen net terug van señor Nostromo de violenmaker, zijn Stradivari waren niet van echt te onderscheiden, in ieder geval niet voordat de koop gesloten was en wij gevlogen.
Ook voor drugs draaiden wij onze hand niet om en ach, afpersing en moord, geen probleem, wij waren “The String Machine”, belazer ons en een pianosnaar was je beloning. Sommigen noemden ons ook “The Mephisto Twins”, ach als je voornamen Lucifer en Malachai zijn dan is dat ook wel toepasselijk denk ik.
Ik ben Malachai, de bewegende en hijgende massa naast me zal Lucifer wel zijn…. gelukkig trekt de mist in mijn hoofd wat op…. gek, ik heb het nooit aan zien komen, meestal kon ik op de ogen achterin mijn hoofd vertrouwen, maar deze keer…. plotseling was het zwart voor mijn ogen, geen idee waar ik nu ben.
--
Help… help…. help me toch… ik kan niet bewegen niet praten….. donker hier, gewoel naast me, waar ben ik toch…. mijn hoofd, de pijn….. ik wil los, ik… donker hier, donker benauwd, ik voel me opgesloten…. ik ben Lucifer, wie durft me dit aan te doen…. lucht, geef me lucht… verdomme ik wil los… moet me bewegen moet zien waar ik ben.. lucht ik wil lucht… lucht en licht, te donker hier, verdomme, te donker, help me… help me….
--
Kijk ze wurmen en zweten, die klootzakken… het werd tijd dat ze ook eens kennis maakten met hun eigen spelletjes. Het zal me benieuwen of ze net zo volhardend zijn en vol levenswil zitten zoals ik,.. pffff dat zal wel niet, al die wannabee-playboy-gangsters zijn het zelfde, all talk and no balls. Mijn opa zei altijd,”If you can’t stand the heat, see that you don’t wind up in hell”.
Laat me je verzekeren, als ik klaar ben met die kereltjes, zouden ze wensen dat ze in de hel waren.
Waarom duurt het nog zo lang voordat, uh.. dinges, oh.. ja McGuthry, hier is. Ach wat, ik begin gewoon! Ze moeten boeten voor wat ze mijn vrouw en kind hebben aangedaan, terwijl ik niets kon doen, opgebonden als een rollade, mijn oogleden vastgeplakt zodat ik moest kijken, machteloos moest toezien hoe…..
Alles heb ik gezien en gehoord en ik heb het overleefd, geestelijk, en daarna ook lichamelijk, dat laatste was niet zo moeilijk, ik voelde niets meer, ik was al gestorven voordat ze begonnen… één ding wist ik zeker, ze zouden duur betalen… heel duur.
Mijn naam is Jack, meer hoef je niet te weten, eens was ik cleaner voor de maffia, maar ik had wel zo mijn regels, geen vrouwen en kinderen en geen acties waar de laatste twee bijwaren, ouderwets? Inderdaad, de wereld is al ziek genoeg en zakelijk geweld moest ook zakelijk blijven, er liepen al genoeg psychopaten rond.
Waarom “The String Machine” achter me aan zat zal ik nooit weten, het boeit me ook niet, ze hebben me alles afgenomen wat ik had en alle codes aan hun laars gelapt die een beetje pro, naleeft. Ik zal ze laten zien, dat als je half werk levert, je het net zo goed kunt laten.
Langzaam rol ik ze op hun rug..., ze kunnen me niet zien, nog niet, ik zal ze net zo opknappen als ze met mij hebben gedaan, zonder blinddoek kan ik niet slapen, mijn ogen kunnen niet meer dicht, nooit meer….. ik zal nooit meer kunnen knipogen en draag altijd een zonnebril op sterkte, de zon was altijd mijn vriend, nu mijn grootste vijand.
Langzaam verwijder ik bij de rustigste de blinddoek, de knevel laat ik zitten, ik hou wel van rust, ook als ik bezig ben… aan zijn blik zie ik dat hij me herkent, dat is goed ik was tenminste geen nummer voor ze, verschrikte ogen, de geur van angst en nu ook urine, vuile lafbek, uitdelen wel maar incasseren, ho maar.
Zijn broertje heeft eerst wat klappen nodig voordat ik de blinddoek kan verwijderen, een nog heftiger reactie, kwijl loopt langs de knevel, tranen en… wat… gatver.. strontlucht, wat een waardeloos stel is dit eigenlijk. Misschien claustrofobie, tsk tsk tsk, kereltje toch, jij gaat het zwaar krijgen, ghe ghe ghe…. zachtjes fluister ik in zijn oor, wat ik van plan ben… snikkend en schokkend begint hij te kermen te wauwelen, gelukkig zit de knevel strak genoeg om de stroom onzin te transformeren tot een moeizaam gesnuif, gesnotter en gepiep.
Pissebroek mag toekijken, die is tenminste nog niet de weg kwijt, langzaam takel ik hem omhoog met zijn oogleden vastgeplakt, twee componentenlijm, volgens de verkoper, het allerbeste. Rustig maak ik hun eigen gereedschapkoffer open, fris stelletje, afgaande op hun gereedschap hadden ze beter chirurgen kunnen zijn.
Volgens mij kan die poepbroek best zonder zijn ballen, hij gedraagt zich er in ieder geval naar, bah. Niet vergeten de verfbrander aan te zetten, even dichtbranden na het snijden dan bloeden ze niet zo snel dood, heb ik toch nog iets van ze geleerd.
--
Maar goed dat ik overal plastic moest leggen van meneer McGuthry, slagaderlijke bloedingen geven best wat rotzooi. Nog even en McGuthry komt, ik hoop dat hij niet boos word, wachten kon ik niet meer, dat zou ook voor dat trieste en inmiddels verstijfde stel, loosers niet mogelijk zijn geweest, ze zouden gestorven zijn van angst, te makkelijk, te eenvoudig en dat hadden ze niet verdient, nee dat hadden ze echt niet verdient.
|
|
|
|
Rigor mortis [Door Deh Haagh]
Verhaal/Thriller | Rigor Mortis
|
04 Maart 2005 | 00:25:32
|
|
Rigor mortis: Wat gebeurt er met het lichaam nadat iemand is overleden? Vrijwel direct verandert de dode van kleur. Het bloed trekt weg uit het gelaat, de huid wordt vaalbleek en slap. Omdat het hart het bloed niet meer rond pompt, zakt het bloed naar de laagst gelegen lichaamsdelen, de billen en de rug. Op sommige plekken waar het bloed zich verzamelt, ontstaan paarse lijkvlekken (livor mortis). Medicijnen kunnen die verkleuring versnellen. Het lichaam begint koud te worden en vanaf zo`n twee tot zes uur na overlijden beginnen de spieren te verstijven, waarschijnlijk door het stollen van de eiwitten in het spierweefsel. Deze rigor mortis begint bij de oogleden, kaak en nek en spreidt zich dan binnen zes uur langzaam verder uit over alle lichaamsdelen. Afhankelijk van de omgevingstemperatuur houdt de rigor mortis één tot drieëneenhalve dag aan.
Gewapend met deze informatie weet u nu welk probleem ik op moest lossen. Ondanks de duidelijke afspraken die ik had gemaakt met mijn client was hij ‘vast begonnen’.
Toen ik bij hem binnen kwam -we zullen hem voor het gemak Jack noemen- lagen zijn slachtoffers als lammeren op een slachtbank. De één gebonden tot een rollade, de ander deels ontdaan van de huid als een stuk wild voor de slacht. De verdere details zal ik u besparen. Zijn slachtoffers waren zelf overigens ook geen lieverdjes. het was een tweeling, die men ook wel “The Mephisto Twins” noemde. Zelf prefereerden zij “The String Machines” omdat zij graag met pianosnaren werkten. Wat de twee hadden gedaan om dit te verdienen weet ik niet, alleen dat Jack eerst getrouwd was en nu weduwnaar. Één en één is meestal twee.
Het vervelende was dat er inmiddels een uur of zes verstreken was, misschien zelfs iets meer. Beide lijken waren verstijfd in redelijk lastige houdingen, welke vervoer op onopvallende wijze bemoeilijkten. Wachten tot ze weer slap werden was geen optie, over circa 8 uur zou de renovatie van het pand beginnen en omdat het in midwinter niet snel warmer wordt, zeker niet in een oud herenpand, deels zonder dak, zou de stijfheid zeker langer aanhouden dan één dag.
Hoe nu verder? Eerst maar de rotzooi opruimen. Jack, hoewel zelf wonderbaarlijk schoon, had zich echt met passie op zijn ‘werk’ gestort. Overal waren zijn sporen aanwezig, gelukkig had hij wel mijn raad opgevolgd en overal plastic gelegd. “Trek je kleren uit, doe deze overall aan en doe die bouwhelm op!” Zo paste Jack in ieder geval bij mijn team. Mochten er onverwachte gasten komen dan was het in ieder geval minder lastig om onze aanwezigheid te verklaren. De aanwezigheid van de twee lijken was natuurlijk vers twee.
Ik liet mijn twee collegae vast beginnen met het verzamelen van Jack’s gereedschap, kleding en etensresten, blijkbaar was de eetlust hem tijdens dit alles niet vergaan. Terwijl ze bezig waren maakte ik zo goed en zo kwaad als het ging de beide lijken enigszins schoon. Gelukkig stopt het bloeden zodra het hart stop met pompen en omdat het licht vroor was ook het deels ontvelde lichaam niet zo’n bende als het had kunnen zijn. Geluk bij een ongeluk zullen we maar zeggen. Plotseling moest ik denken aan een film die ik ooit had gezien, de titel is me ontgaan, maar de moordenaar in die film maakte perfecte standbeelden, zijn geheim was simpel maar doeltreffend, je goot éénvoudigweg je slachtoffer in brons, even vijlen, poetsen en klaar. Luchtdicht verpakt dus ook geen nare geurtjes etc.
Ik had hier alleen geen smeltoven, geen brons en hoewel ik noch mijn personeel onhandig zijn, is artistiek niet iets wat ons op de huid geschreven stond, dus leuk idee maar hoe krijgen we dat voor elkaar? Soms is geluk een noodzakelijkheid die zich ook nog eens spontaan aandient. Even verderop bleek een mallenmakerij te zijn. "Open 24/7" schreeuwde het in blauw/rood neon van de gevel. De eigenaar was Gino Castinelli en daar had ik nog wat van te goed. Snel ging ik er met de wagen naar toe en haalde gietvormen en andere benodigdheden om afgietsels te maken van “The Mephisto Twins”. Binnen 2 uur had ik de bronzen afgietels, ze waren hol van binnen en bestonden elk uit een voor- en een achterzijde. De dageraad begon al te gloren dus ik moest wel opschieten. Snel deden we de lijken in hun bronzen verpakking. Dankzij de stijfheid ging dat goed en snel. Gino laste zelf de naden aan elkaar, hij werd alleen een beetje onwel van de lucht van verbrand mensenvlees. Tsja. Lassen is nu eenmaal iets wat niet lukt zonder een beetje hitte.
Prachtig! Waar eerst twee lijken lagen, ‘stonden’ nu twee kunstwerken. Om wat tijd te winnen hebben we ze verplaatst naar het magazijn van Gino waar ze tussen de andere beelden -sommigen nog vreemder dan mijn creaties- niet opvielen.
We waren net op tijd klaar. Toen ik terug kwam om te kijken of we niets vergeten waren, kwam net de hoofdaannemer aan. “Hey, McGuthry alles goed, kerel? Tijd niet gezien! Doe je ook mee met deze klus?” Twee keer vangen op een zelfde klus. Allebei puin ruimen. Gheghe, het leven kan mooi zijn, erg mooi. U begrijpt, als ik nu nog wat vergeten was dan kon ik het zo laten verdwijnen.
Het gerucht ging nog jaren lang dat “The Mephisto Twins” in het Caribisch gebied rondzwierven. Niemand die ze echt mistte. Heel ver bezijden de waarheid is het trouwens niet. Misschien moet u eens een duikje nemen in die contreien, wie weet wat voor onverwachte kunstvoorwerpen u nog vind.
|
|
|
|
Life is a bitch [Door MaC®]
Verhaal/Thriller | Hoe het begon
|
23 Februari 2005 | 00:05:51
|
Life is a bitch, and i had to marry one, damn, wat een enorm takkewijf.
Hoe heb ik me zo kunnen laten naaien door die teef en die lover van haar?
Na vijftien jaar te hebben gezeten voor een bankoverval, die dankzij een maat met een iets te gevoelige trekkervinger, compleet uit de hand liep, had ik me voorgenomen op het rechte pad te blijven. Maar ja, de laatste twee weken zijn wat anders gelopen dan ik had verwacht.
Al twee maanden lang kon ik nog maar aan één ding denken, sex, de wetenschap dat ik vrij zou komen en dat mijn vrouw Sarah op me zat te wachten maakte me bijna gek.
Ik ben dan ook vanuit de gevangenis als een bezetene naar huis gegaan om me aan haar te vergrijpen, maar daar aangekomen was zij niet alleen, ze zat op me te wachten samen met Daxter Brown, die ze aan mij voorstelde als een oude vriend met een interessant aanbod.
“Luister”, zei Daxter,”het is een waterdicht plan, het kan niet misgaan”.
“Het gaat om een kluis met daarin 5 miljoen aan diamanten zo voor het oprapen, en ik heb jou nodig om dat ding te kraken”.
Goed, zelfs na vijftien jaar en ondanks het debacle in de bank was mijn reputatie nog steeds intact.
Wiens reputatie? Ik ben Lucas Gilstrap, meesterinbreker en de beste brandkastenkraker in de states, in mijn gloriedagen beter bekend als “De Doctor”.
Dankzij mijn ego en het doorschijnende niemendalletje dat mijn vrouw bijna droeg ging ik in op het aanbod van Daxter. De kraak moest over twee dagen gebeuren, want dan zou de eigenaar van het huis voor een week naar de Kaaimaneilanden zijn, waardoor wij ons alleen bezig hoefden te houden met het alarmsysteem en de kluis. De kluis was voor mij, het alarm zou Daxter onklaar maken.
Twee dagen later stonden we om drie uur s’nachts voor de oprijlaan van een enorme villa. Dat ziet er wel verlaten uit, dacht ik, maar ik schreef het onbehagelijke gevoel dat zich van mij meester maakte, toe aan de door mijn lijf razende adrenaline.
Op het moment dat Daxter na mij de villa binnenstapte gingen mijn haren rechtop in mijn nek staan, ik draaide me naar hem om, maar te laat, ik zag nog net de loop van een revolver op me gericht worden, toen ik als door een mokerslag getroffen achteruit de villa in werd gesmeten.
In de overtuiging dat hij me zojuist had vermoord ging Daxter over me heen staan onderwijl zingend; “I’m gonna make love to your lady yeah yeah”. Vervolgens werd alles zwart.
Met een schok werd ik wakker en realiseerde me dat Daxter niet erg goed overweg kan met een revolver, en dat ik geluk had dat hij slechts een .32 had gebruikt.
Moeizaam sta ik op en ga bijna weer knockout door een verpletterende pijnscheut die door mijn linkerzij schiet. Na in de badkamer mijn verwondingen te hebben bekeken en verbonden besluit ik Sarah en Daxter te vermoorden. Maar wel zo, dat ik niet weer in de bak terecht kom. Dit zou alleen lukken met zorvuldige planning en hulp van de juiste mensen. De moord op zich is makkelijk genoeg, het laten verdwijnen van de lijken is een groter probleem, waar ik wel wat hulp bij kan gebruiken.
Neary, goedemiddag…. Hallo Neary met “De Doctor” spreek je……, ja ik ben weer vrij, luister even ik heb een probleem… Ik moet wat laten we zeggen….afval kwijt en ik dacht dat jij me misschien wel iemand zou kunnen aanraden die dat voor me kan regelen…wat?
Nee ik ben dat zaakje nog niet vergeten nee… wie zeg je?.... McGuthry? Ok heb je een nummer voor me….. ja heb ik, dank je. Als deze McGuthry goed werk levert staan we quitte, zoniet weet ik je te vinden Ben.
Na twee dagen zoeken heb ik Sarah en Daxter gevonden, ze denken dat ik dood ben en wanen zich veilig. Hierdoor hebben ze niet in de gaten dat ik ze schaduw, mooi het wordt tijd om die McGuthry te bellen.
McGuthry, spreekt u mee… Meneer McGuthry u spreekt met “De Doctor”, ik heb uw nummer gekregen van Ben Neary, hij vertelde mij dat u voor mij wat. ..eh afval zou kunnen verwerken, als dat klopt heb ik een klus voor u, er moeten twee lijken worden opgeruimd.
Is dat mogelijk… mooi , is uw tarief inclusief schoonmaken? Hoeveel kost dat extra? Levert u ook de vuilniszakken? Moeten de lijken nog intact zijn of …oh ok. Een kettingzaag kan ook.
Graag morgenochtend om acht uur, hoe wilt u betaald worden, in cash…ok is goed tot morgen.
Mooi dat is geregeld, dan is het nu tijd voor wraak! Ik wacht in mijn dodge totdat Sarah en Daxter naar bed zijn, en ga dan via de achterdeur het huis binnen, zachtjes sluip ik naar de slaapkamer waar ik de twee naakt in een innige omhelzing zie liggen. Voordat ze weten wat er gebeurt is, ligt Daxter al k.o. en zit ik met mijn knie bovenop Sarah. Zorgvuldig nagel ik ze allebei vast aan het bed met een spijkerpistool, nadat ik hun mond heb dichtgeplakt tegen het schreeuwen. Ik pak een scalpel uit mijn tas en terwijl ik op de klok kijk plaats ik de eerste incisie en denk… dit wordt een mooie en lange nacht. |
|
|
|
Ben Neary, kruimeldief [Door Sparce]
Verhaal/Thriller | Hoe het begon
|
15 Februari 2005 | 16:54:07
|
"Fuck fuck fuck!" ... "Fuck fuck fuck fuck fuck!"
Hoe kan dit nou gebeurd zijn? Mijn kop suist. Mijn oren piepen, ik ben duizelig, en ik zie alles door een rode waas.
Ik probeer mijn gedachten op een rij te krijgen. Was dit het werk van Dillinger? Had hij die sukkel gestuurd? Ja hij was te laat geweest. En 30.000 pond is niet niks, maar die fucking metro was kapot gegaan, en hij had 3,5 kilometer in het stikkedonker achter een kerel in een fluorescerend geel vestje aangestrompeld met die loodzware aktetas. Weleens geprobeerd te bellen in de metro? Precies! HEt was een goede investering geweest. Sterker nog, uit dank had er 35.000 pond in de aktetas gezeten. Hij had er drie zeecontainers mee afgerekend. Drie stuks, in elk twee Shelby Mustang Mach 1's. Allemaal zwart. Prachtige wagens waarschijnlijk, hij had ze nooit gezien. De koper had om de hoek gestaan, 85.000 pond overhandigd, en was met drie trailers vertrokken, richting horizon.
Voor de derde keer bel ik mijn buurman. "Ik kom eraan kerel, hou je rustig, ik moet mijn spullen pakken." - "Jaja, schiet nou maar op verdomme!" Hij is de enige die ik kan vertrouwen. Denk ik. Hij heeft me in ieder geval nog nooit genaaid. Toch? Fuck... "hou je kop bij elkaar, hij is ok" hoor ik mezelf mompelen.
Goddamn! 30.000 pond is een hoop geld, maar zou Dillinger me daarom van kant willen maken? Hij had me toch kunnen bellen? Nee niet, ik was niet bereikbaar in die kuttunnel. Ik ben nog naar het back-up afgiftepunt gegaan. maar daar was ook al niemand meer. Logisch, met dat hondenweer was ik ook niet langer buitengebleven.
"Ga je douchen, dit is mijn pakkie-an" zegt McG als hij binnenkomt. "Ik mompel iets van "ok man..." en loop naar de trap. "Stop. Hier je kleren uit. Anders kan ik je hele huis gaan poetsen. De hal en de woonkamer, vind ik genoeg, jij ook?" Hij doelt natuurlijk op mijn kleren die: "Hier, veeg je kop af..." en hij gooit een paar stoffen lappen mijn kant op. Ik doe wat me opgedragen wordt. Dit is zijn pakkie-an, hij zei het zelf al. "Ik weet... ik weet niet... hij, ik hij richtte, ik... fuck fuck fuck!" Ik kom niet uit mijn woorden, kraam onzin uit. "Ik weet het. Afvegen, douchen, opschieten. We hebben niet veel tijd. Als iemand de knal gehoord heeft kunnen de juten elk moment hier zijn." Hij oogt relax, valt me op, alsof hij dit vaker doet, alsof het zijn roeping is.
Bovengekomen stap ik onder de douche. Het hete water kolkt rood om het putje om er gorgelend in te verdwijnen. Ik was een stukje schedel uit mijn haar. Het valt met een tikje op de plavuizen. Het was onderdeel van een totale schedel geweest, nog geen zeven minuten geleden. De gozer voor de deur had hem een duw gegeven, waardoor ik met mijn kop op mijn laminaatvloer gelazerd was. Ik was even versufd van de klap, en toen ik naar hem opkeek keek ik recht in een dubbelloops geweer. Ik weet niet eens wat voor geweer, ik ben niet thuis in die business. Ik handel er wel eens in, maar meer ook niet. Ik zag alleen dat de randen afgevijld waren. Het slijpsel hing er nog aan. Ik ging eraan, dat wist ik zeker. Hij had de deur dichtgetrokken, en op het moment dat de deur dichtviel de trekker overgehaald. Voor de buitenwereld had de dreun van de deur misschien de knal gemaskeerd.
Toen ik mijn ogen opendeed was alles rood. Ik voelde geen pijn. Ik voelde me prima. Alleen, nat, alsof ik met kleren aan onder een warme douche vandaan kwam. Feitelijk gezien kwam het daar ook op neer. Feiteijk gezien, was de jongen die ik op dat moment gekend had namelijk dood. De kogels moeten geblokkeerd hebben, ik weet het niet. In ieder geval was het geweer, zijn rechterarm -inclusief schouder- en zijn hoofd weggeblazen door de implosie van het vuurwapen. Dat was het moment waarop ik McG belde.
"Waarom had Dillinger dit gedaan? Waarom zo rigoreus? Waarom? Waarom verdomme?" |
|
|
|
What the Hell happened? [Door Zwammer]
Verhaal/Thriller | Hoe het begon
|
06 Februari 2005 | 23:44:16
|
“Bah… smerig weer…”, het is altijd hetzelfde hier. Zon??? Wat nou zon, dat gelige ding hebben ze zeker ergens verstopt.
Mopperend duik ik dieper in mijn jas, om niet van onder tot boven nat te worden.
Mijn pet zorgt er in ieder geval dat ik nog wat kan zien in dit gure weer.
Ik ben op weg naar een kennis van me, die mij gevraagd heeft om vandaag langs te komen. Nou ja… “kennis”, als ik er zo over nadenk, ken ik hem eigenlijk helemaal niet…
Buiten die paar keer dat ik hem gezien heb.
Mijn naam is Stefan Ervice, ik kom wel vaker bij deze man, want hij heeft regelmatig leuke klussen voor leuk geld.
Handig, aangezien ik het thuis niet gemakkelijk heb. Mijn pa zit vaker thuis dan dat hij buitenkomt en ma… tja… ma komt om in het werk. Vooral omdat pa thuis zit te vegeteren en zij zich verplicht voelt om voor het inkomen te zorgen.
Afijn, daar hoef ik dus niets te verwachten qua leuke kleding of die brute schoenen die ik laatst gezien heb.
Nou hoor ik u denken, schoenen, kleding? Waarom niet? Ik ben ook maar een jongen van 16, die een beetje mee probeert te komen met de “maatschappij” .
En als je de benodigde papieren niet hebt dan ga je maar klussen.
Rob heet de man die mij af en toe die klusjes toegooit. Ik kwam hem tegen in de lokale kroeg, waar ik en mijn vrienden wel eens komen. Vooral omdat ik daar zelf vaste klant ben heeft hij mij blijkbaar opgemerkt. Hij betaalde mijn bier en natuurlijk heb ik dan aandacht, al helemaal als het over geld verdienen gaat.
Ondertussen ben ik het wel gewend, hij belt, ik ga. Omdat het mijn ouders niet interesseert als ik zomaar wegga, is het erg gemakkelijk om op onschappelijke tijden de deur uit te vliegen. Vaak hebben ze het niet eens door.
Zo ook deze zaterdag, onderweg naar Rob die weer een klus voor me heeft.
Alleen heb ik hier een gevoel over dat ik niet kan omschrijven, zou het komen omdat hij wat ernstiger praatte aan de telefoon? Hij vertelde mij dat dit een smak geld kon opleveren.
Aangekomen op het afgesproken adres, sta ik voor een loods, op het eerste gezicht zonder deur, met ernaast een slecht verlichte steeg. “Lekker dan, eerst verstoppen ze dat gelige ding, nu ook nog een deur”
Verder kijken dan mijn neus lang is, zorgt weer eens voor de oplossing, als ik 3 meter de steeg inloop, is daar het magere excuus voor de deur, maar goed, verlichting is hier dan ook ver te zoeken.
Ik klop op de deur en een voor mij onbekende man doet de deur open. “Mot je?” zo vraagt, deze blijkbaar geïrriteerde man, die zijn werk als portier wel heel serieus neemt.
“Ik kom voor Rob en ben alleen mijn toegangsbewijs vergeten mee te nemen” Zo, daar moet hij het maar mee doen, misschien wat bijdehand, maar ik laat me niet afzeiken door een “portier”. Nog geïrriteerder dan net, klapt hij de deur dicht en sta ik nog steeds in het miezerige weer, 3 minuten later mag ik dan toch naar binnen.
Voorgegaan door de portier, lopen we gestaag, een trap op. Boven aan de trap doet de norse portier een deur voor me open en zijn werk zit erop. Rob zit op een oude lederen sofa.
“Ik heb misschien een klusje voor je dat aardig wat kan opleveren”, begint hij.
“Misschien ?!”, was, mijn reactie, aangezien het echt geen pretje zou zijn, als ik voor nop door dit weer hier naar toe te komen.
“Ja, misschien, want ik niet weet of je voor deze klus geschikt bent”, ging hij verder.
Nou heb ik al aardig wat klussen gedaan die absoluut niet door de beugel kunnen ,om maar op te noemen… verkopen van drugs, heroïne welteverstaan, hahaha… laatst nog een partij wapens moeten leveren… Dus wat mij betreft kon het me niet gek genoeg zijn, als er maar goed betaald werd.
“Nee,” zegt Rob “alle vorige klusjes waren klein bier vergeleken met wat ik nu voor je heb.
Rob vertelde mij dat hij 3 maanden geleden geld had uitgeleend aan een kerel die op dat moment in hoge nood was. “Ben Neary, heet onze man, jouw man!”
Wat blijkt, hij had hem 30.000 pond geleend aangezien hij schulden had die betaald moesten worden.
Omdat Rob absoluut geen slechte kerel is, heeft hij deze mr. Neary al meerdere malen duidelijk geprobeerd te maken het geld spoedig terug te betalen.
Nu, 3 maanden later, geen cent… niks… nada… Rob’s geduld was op en ik moet eerlijk zeggen, ik heb hem niet eerder zo boos gezien.
“5.000 pond… voor degene die hem of 30.000 pond bij me terug kan brengen”
Hij keek me aan met een blik waar een vraagteken nog een puntje aan kon zuigen.
“Ik?”, begrijp me niet verkeerd, ik voel me vereerd, maar hoe en wat en… waar ?”
Woorden te weinig, ongeloof te veel. Er maalde een aantal dingen door mijn hoofd, waaronder de 5.000 pond. Had ik de 5.000 pond al genoemd?
Wat ik allemaal niet met dat geld zou kunnen doen, wow, de vreugde raast door mijn lijf die tegelijkertijd word tegen gehouden door de druk die op mijn jonge schouders wordt gelegd.
“Ik heb alle informatie die je nodig hebt, te beginnen met het adres en een foto van de heer Neary, ik geef jou de eerste optie, 2 dagen, lukt het je niet binnen die tijd, dan stuur ik iemand anders”
Nog met de gedachte aan de 5.000 pond, neem ik deze informatie aan en bedank Rob voor de kans die hij me geeft.
Rob wenst me succes en onder begeleiding van de “portier” verlaat ik de morsige loods.
Uren later lig ik in mijn bed zonder de slaap te kunnen vatten.
Morgen is de grote dag, die mij 5.000 pond rijker gaat maken.
Ik waag het er op, en wat Rob niet weet, is dat ik bij die partij wapens een jachtgeweer met een afgezaagde, dubbele loop, achterover heb gedrukt. Daarmee moet ik dat geld toch wel kunnen ophalen??.
Toen schoot het door mijn hoofd… “Vervoer!”
Haastig, bijna uit automatisme, spring ik weer uit mijn bed en was in 10 minuten weer op straat te vinden. Vervoer is niet zo’n probleem, daar kan ik over meepraten aangezien ik vaker vervoer heb moeten vinden.
Daar de luxe zowel thuis als bij de meeste dorpsgenoten ver te zoeken is, zijn over het algemeen ook de auto’s van diezelfde kwaliteit. Niet duur en slecht beveiligd.
Met een handige manoeuvre en een schroevendraaier was de deur van deze Vauxhall al snel opengemaakt. Diezelfde schroevendraaier functioneerde ook prima als contactsleutel. En zo had ik binnen een uur vervoer. Nou verstop ik deze auto wel even, aangezien mijn ouders dat niet hoeven te zien.
Het was pas de volgende ochtend dat ik bij de heer Ben Neary aankwam. Het was al net zo grauw als de dag ervoor. Gewapend met mijn dubbelloops, liep ik op het juiste nummer af. De zenuwen gieren door mijn lijf, en ik loop de deur tegemoet… |
|
|
|
McGuthry Cleaning Services [Door Deh Haagh]
Verhaal/Thriller | Hoe het begon
|
26 Januari 2005 | 22:21:58
|
“McGuthry, spreekt u mee (…) Zeker dat kunnen we regelen (…) Nee, dat is exclusief schoonmaken (…) Wat zegt u? (…) Nee, nee (…) Dat kan allemaal (…) Nee dat eerste moet u echt zelf even doen (…) Nee hoor, afkomst of ras maakt mij niet uit (…) Dat kost extra in verband met het beton afvoeren (…) Hmmmzzz, dat kan ook maar dan moet u zelf voor een hakselaar zorgen, ik ben helaas geen tuinier (…) Prima in orde. Morgenochtend 08.00 uur, we zullen er zijn (…) Cash graag, facturen zijn met uw opdracht wat lastig, dat scheelt u dan wel weer de btw.
Waar dit over gaat? Mijn naam is Sean McGuthry ik ben puinruimer, voor al uw puin… ook menselijk. Schokt u dat? Mij eerst ook, toen ik besloot naast schoonmaker, vuilnisman en part-time sloper ook spontaan een andere klus aan te nemen.
Mijn buurman, een kleine crimineel, had een aanvaring met een schuldeiser gehad, iemand uit zijn eigen milieu wel te verstaan. Dat liep anders af dan de eiser had gedacht en hij verloor niet alleen zijn geld. Ben Neary, mijn buurman, in de grond geen kwade kerel, kwam redelijk radeloos bij me met de vraag of ik hem kon helpen. Dit was nou net niet wat hij had gewild.
Even was ik geschokt door mijn ondoordachte en snelle antwoord.”Ja natuurlijk”, zei ik. Eigenlijk vormde zich meteen een plan van aanpak, alsof ik dit al jaren deed. En ik ben nooit vies geweest van een beetje spanning en sensatie.
Als eerste begon ik met het verzamelen van alle bewijsstukken, waaronder het moordwapen en de gehele parketvloer. Wassen is leuk maar bloed krijg je nooit helemaal meer weg. Het is niet weg te poetsen uit je kleding, je tapijt of je vloer en zeker niet van je muur. Het menselijke oog is snel tevreden, de forensische recherche niet.
Ben zat onder de stukjes schuldeiser, toen deze zijn afgezaagde dubbelloops jachtgeweer af wou schieten, bleken de lopen verstopt te zitten. Tsja, onderhoud is wel belangrijk natuurlijk, waar je ook mee bezig bent. Het geweer explodeerde en meneer de schuldeiser ook. De kleren van Ben deed ik in een vacuüm verpakking en Ben zelf stuurde ik de douche in, het menselijke lichaam is het enige wat je helemaal schoon krijgt, als je zorgvuldig genoeg bent.
Het meest vervelende zijn nog stukjes hersens met bloed erdoor, die smurrie is erg hardnekkig. Het leek me raadzaam om de muur, die geplamuurd was, te strippen en geheel opnieuw te bepleisteren. Waanzinnig eigenlijk, niet de eiser willen en kunnen betalen maar wel mijn rekening die nu aardig opliep kunnen betalen. Ach, niet mijn probleem, ik steek twee koppen boven de meeste mensen uit en fysiek gezien kom ik op de meeste mensen wat intimiderend over.
Het stoffelijke overschot stopte ik een grote krimphoes, die ik normaliter gebruikte om grote nylon puinzakken af te dichten. Na het verkrimpt te hebben deed ik het lijk tussen het bouwpuin, samen met de vloerdelen. Het tijdstip van de dag was gunstig, het was net of ik met aangenomen werk bezig was, feitelijk ook niet helemaal bezijden de waarheid. Omdat ik alles open en bloot deed, kwam niemand vragen stellen of kijken, ook de passerende patrouillewagen van oom agent, reed rustig door, mij ondertussen groetend (kijk de eerzame burger ploeteren voor zijn brood). Omdat het allemaal vrijstaande huisjes waren had blijkbaar ook niemand de korte schermutseling gehoord, tussen de eiser en mijn buurman.
Toen ik alles had ingeladen stuurde ik de buurman naar de bouwmarkt voor nieuwe vloerdelen, pleister en wat andere zaken die ik nodig had voor de herstelwerkzaamheden, nu was ik dus ook nog aannemer. In de tussentijd reed ik naar de stortplaats, ik kwam daar zeker tweewekelijks, dus niemand keek ervan op en niemand stelde vragen. Ik kon zo doorrijden naar de verbrandingsoven, al het hout lag bovenop. Ongeïnteresseerd en routineus haalde ik de nodig hendels over om de bak leeg te storten in de kuil van de oven. Het viel niet eens op dat er wat anders dan strikt afvalhout tussen zat. De auto van de eiser werd “toevalligerwijs” gestolen door een paar “onbekenden”. Geen sporen meer. Geen getuigen. Geen losse eindjes. Een jakhals wordt nooit gemist door zijn klantjes.
McGuthry cleaning services was geboren.
Inmiddels beschik ik over een uitgebreid dienstenpakket. Moordscenario’s, sloop- en bouwwerk maar ook gewoon regulier schoonmaakwerk van kantoorpanden. Hoewel ik de kennis van het laatste vooral aanwend om de jongens van de forensische recherche om de tuin te leiden, iets waar ik steeds beter in word.
Ik merk dat u aandachtig luistert, ik heb nog wel even, Gaat u er eens goed voor zitten, dan zal ik u nog één van mijn bizarre verhalen vertellen...
|
|
|
|
|
|
|
|
